Życzenia Noworoczne

Wiele szczęścia i miłości, sukcesów i pomyślności, niech Wam zdrowie dopisuje a gotówki nie brakuje. W Nowym Roczku przesyłają i szampana popijają...
Fajne | nie fajne

Duzo zdrowia w nowym roku i twardosci w twoim kroku ;~)

Bartosz - Bartosz i Bartłomiej to w zasadzie jedno i to samo imię. Bartosz to staropolskie zdrobnienie od Bartłomieja, które jest używane także jako samodzielne imię. Drobna zmiana brzmienia powoduje jednak istotne skutki: imię Bartosz inaczej działa na swojego nosiciela i, wbrew pozorom, wcale nie skłania do beztroski i młodzieńczej nieodpowiedzialności. Przeciwnie: Bartosz to imię twardsze i surowsze od jowialnego Bartłomieja. Bartoszowie instynktownie czują się odpowiedzialni za innych (co ujawnia się już w przedszkolu), a w późniejszym życiu pociągają ich wysokie urzędy i rozwiązywanie spraw zbyt trudnych dla większości ich kolegów. Życie pojmują jako zadanie i obowiązek. Za to wspólną cechą Bartłomiejów i Bartoszów są ich wielkie zasoby energii, którą potrafią uruchomić w razie potrzeby.

Istniała sobie moc zwykłości Niezwykłej dla jasnej prawości A niebo, chociaż jaśniało Szumiało i gromy zsyłało Niezwykłe to niebo było, bezptaszne Potężne i silne i straszne Ze skroni ludzi, co nieczyści Spływał krwawy pot nienawiści Wiatr wzmógł się, choć niebo czyste Gorący on był, zaiste W bezruchu słyszeli testament I ustał wszelki ich lament I wszelka istota co trwała Zamarła w miejscu, gdzie stała Bo to wszystko, co się ruszało W locie, ruchu, w geście umierało Nie była to burza, lecz cud A ryby z wszelkich wód Co pod ziemią szumiały Nie trwały już, nie pływały I ludzie skończyli gonitwy Lecz nie nosili modlitwy I nastał dzień, po dniu chwały I serca się rozpadały I było Królestwo, jaśniało Co dla nich nie istniało Choć dawno przyszło i trwało Dla nich nic się nie działo Jak dawniej mijały im czasy Choć znikły łąki i lasy I pola, choć schły – dla nich były I rzeki, nie płynąc – im żyły Choć ludzkie dni przeminęły Potęgi uśpione runęły Dla nich wciąż były, bo trwały Dla nich niebyty istniały Nawet mówiono: By było „Było by, gdyby By było Stawały by się, ale przeszły” Nie wiedząc, że Rządy nadeszły Ja wiem – będąc żywi – są trupy! Rześkością się żywiąc - są trupy Bo duszą się swoją niewiedzą Myśląc, że w potędze siedzą I ja będąc tu jestem trupem Chowam się pod swa skorupę Choć życie – jak piołun – goryczą Nie jestem z tych, co dni swe liczą Ma tarcza jest słaba, ma tarcza Nie broni mnie, choć innym starcza Najsłabsza jestem wśród słabych Najradsza z ogromu nie radych Całuję swój całun niemocy Drąc go na strzępy wśród nocy Nie jestem! Nie ma mnie! Umieram! Wśród oczu wszelkich się ścieram Drę ziemię palcami małymi Płaczę przezroczysta z głupimi Nie ma mnie! Nie ma! Jestem chora Biegnę, choć nikt mnie nie wola Szarpią mnie sępy podłości Skubiąc mnie z mięsa i z kości Dziobią na strzępy kosmate Roznoszą twory skrzydlate Nie ma mnie! Nie ma wśród bytu Zostałam na karcie zeszytu Strzępem się stałam za wcześnie Błagając, by tylko we śnie Znicowiałam tak jakoś ospale Czułam? Nie czuję wszak wcale Błogie unoszą mnie czasy Nie brak mi ciała, ni krasy Wodzę oczami po ciele Bo wyżej się nie ośmielę Jestem nie będąc? Minęłam? Nie! Wiem już – nie przeminęłam!!! Patrzę dokoła siebie... Przyjemnie jest patrzeć na siebie! Niech słońce rozjaśni te słowy Lecz ja... Nie uniosę głowy.